wat een ambtenaar lijden kan

VOLLE MOED
Thx aan iedereen om het medeleven, het deed goed aan mijn hartje.
Goed uitgeziekt door de brave dokter die me het gunde om eens goed uit te rusten.
Nu kan ik er weer tegenaan. Een mens moet soms toch wat afstand nemen van de dingen om dan te zien dat je het toch wel aankan.
Verleden week vrijdagavond naar de receptie geweest van het gemeentebestuur. Was dit jaar eens reuze tof, meestal is het een saaie bedoening, maar dit jaar was het hip.
Na de moeilijke speech van alle jaren van de burgemeester, over het feit dat de gemeentekas plat is, dat zegt die brave mens elk jaar, maar toch draait de gemeente verder, en wordt er maar personeel aangeworven alsof we stad Brussel zijn. Als het zo verder gaat is er binnenkort meer personeel dan inwoners.
Na zijn moeilijke woorden speech, waar hij soms eens bleef inhangen, was er de man met de accordeon.
Die speelde al de liedjes die je hem vroeg, en het duurde niet lang of ik en S. trokken iedereen mee om een dansje te plasseren. Ik heb zelfs de cowboydans gedanst met mijn niet zo geliefde schepen, we zijn nu verbroederd denk ik.
Nu het was echt een gezellige avond.
Achteraf ben ik nog gaan doorzakken met de mensen van het OCMW. Toffe mensen zijn dat.
 
 

2004!
 iedereen hierbij een fijn nieuw jaar.
Ik ben het jaar niet goed gestart, heb tijdens de wisseling van oud naar het nieuwe jaar in mijn bed gelegen, grieperige toestanden.
Ben trouwens nog steeds met zieke verlof tot donderdag.
Heb daarstraks eventjes een test gedaan op het net om mijn burnout gehalte te meten. En het is niet zo goed voor mij uitgevallen, ik heb al een lichte neiging naar een burnout, dus moet ik mij toch wel eens goed afvragen met wat ik bezig ben, en wat ik eraan kan doen.

Morgen weer naar het werk
Oei het zal weer wennen zijn, weer morgen in het ambtenaarswereldje stappen. Weer ambtenaren naast mij en voor mij en achter mij.
Oei ik word wel heeeeeel verbitterd zo te zien en dat na het feest van alle mensen van goede wil en het feest dat komen moet van mensen die het goed menen maar die je liever niet zou een goed 2004 wensen.
Maar zoals elk jaar moeten we erdoor en zullen we het ook overleven, hopelijk, alhoewel.
 
EN DIE STOMME PRIKKLOK, DAAR ZULLEN WE OOK WEL AAN WENNEN!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Hey blogje
Het weekend zit er al weer op, morgenvroeg heel vroeg uit de veren, want morgen is het de grote prikklok dag. Ik kan me nu niet meer permiteren om wat te laat te komen, moet me helemaal herinrichten, want ik kan nu ook niet meer onder de middag naar huis.
Maar kom niet getreurd, vanaf 2004 hebben we glijdende uren, en dan zal het heel wat beter gaan, dan kan ik onder de middag terug naar huis, mits natuurlijk s'avonds wat langer te werken maar dat geeft niet. Vrijheid voor alles.
 
Daar straks met moeder kerstgeschenkjes wezen kopen, ze was in  de wolken. Geeft een goed gevoel.
Vader was ook in zijn nopjes met de lichtslingers om buiten in de haag te hangen, morgen gaat hij er zijn werk van maken. Het is toch altijd gezellig mijn ouders thuis.
Als ze er ooit niet meer zullen zijn, zal ik toch wel in een zwart gat vallen. Maar kom dat zijn troubles voor later.

DE PRIKKLOK
 vandaag was het dan zover, de langverwachte prikklok is geïnstalleerd. Drie weken proefdraaien en dan begint het echt.
Het werd een heel ingewikkeld ding dat enkel kan gestart worden vanop de computer. Ik dacht effen waar is de toffe relax tijd, toen je bij de overheidsdiensten relax kon werken, de tijd van de collega's, het is allemaal voorbij.
Nu is het stress stress stress - vergaderen vergaderen om de grootste onnozelheid - en het werk gaat alle dagen slechter.
En was er niet ergens een minister die ooit zei, dat de overheidsdiensten naar de bevolking toe moest komen, met fexibele openingsuren en zo - het is nog nooit zo slecht geweest voor de bevolking als nu.
Ik begrijp niet dat de mensen daar niet meer kwaad over worden, over al dat moeten en papiertjes invullen ...
Nee onze brave burgers slikken dat allemaal.
en mensen de electronische identiteitskaart is op komst, en daar zal het niet mee verbeteren hoor, het wordt nog erger.
 

WOW
wie had ooit gedacht dat ik de duizend zou hebben gehaald.
Ik niet zenne, thx iedereen die hier ooit een bezoekje kwam brengen.
als het effen kan, meld je - nummer 1000 -
Ik zou het wel heeeeeeel graag willen weten

HOI BLOGJE
hier ben ik dan nog eens, het is weeral een tijdje geleden, maar ik ben bang voor de hackers op mijn computer vandaar doe ik nu een langzaam aan actie.
 
Verleden week is sinterklaas en zwarte piet op bezoek geweest in het gemeentehuis. Eigenlijk was het wel leuk, we kregen allemaal chocolade van de chef, en volgens haar was dit geschenkje om ons te bedanken voor onze goede samenwerking en ze zei er ook nog bij dat ze soms wel een heel moeilijke tante is - als ze dat maar weet -.
Maar kom het was toch fijn dat we iets kregen, alhoewel ik ben het nog steeds niet vergeten wat ze me heeft aangedaan.
 
In een van onze deelgemeente wil de bevolking een burgerwacht oprichten, kwestie van de vele inbraken onder controle te krijgen. De wijkagent vond het allemaal blaba, maar ik moet die mensen wel gelijk geven, zo kan het toch  niet langer dat er wekelijks inbraken zijn, en er wordt niks aangedaan.
 
Het is weer koekenbak tussen de twee schepen, dorpspolitiek zoals in de paradijsvogels. Staat de ene wat te veel met zijn foto in de krant, dan is de andere jaloers en krijgt de populaire schepen op zijn donder in het schepencollege.
Alles wat hij probeert te verwezenlijken wordt tegengewerkt.
Ik word daar kotsmisselijk van, wie is het slachtoffer van al die pesterijen, wel de bevolking.
Waar is de tijd dat de politiekers er waren om de mensen te helpen.

HOI BLOGJE
 
Hier ben ik weer , ben een tijdje weggeweest wegens te druk bezig met alles en nog wat. Ben toch benieuwd dat dit berichtje mijn blogje nog gaat bereiken na zo een lange afwezigheid.
OP de gemeente is alles nog altijd even gek, en de chef wordt alsmaar veeleisender.
Vandaag moesten de poetsvrouwen bijscholing volgen.
Precies of die mensen kunnen na zoveel jaren dienst in eens niet meer poetsen. Maar kom, ze leren hoe ze milieuvriendelijk moeten kuisen. Ik geloofde mijn oren niet, maar naar het schijnt is cola goed om de wc te ontstoppen. Had ik nog nooit gehoord, en eigenlijk geloof ik er niet veel van.
De politiezone is ook al helemaal speciaal aan het worden, nu huren ze al wagens om nog rond te kunnen rijden, wat is dat hier allemaal in dit belgenland, ik kan het niet zo goed meer volgen.

Oef weekend!
Eindelijk tijd voor de blogjes, eerst alle toffe blogjes die ik volg gelezen, dus Merel hou er de moed in meisje, Marian als je geen flits gezien hebt, ben je niet geflitst meisje... Lieve, en Donder iedereen een fijn weekend gewenst.
 
Wat een week op het gemeentehuis. De chef heeft weeral lelijk huis gehouden, ze heeft weer een ander slachtoffer gevonden. Het gebeurde op dezelfde manier zoals bij mij.
Iemand heeeeel veel werk geven, zodat je gestresseerd bent, en een antwoord terug geeft die eigenlijk niet past, en dan je werknemer de volle laag geven. Ik versta echt niet met wat de chef bezig is, misschien kan ze zelf de druk van het vele werk niet aan, en werkt ze dit uit op ons, maar dat is er geen excuus voor. Dit gaat nog verkeerd aflopen, of gaat ze ons misschien allemaal buiten smijten. We zien wel voor het gevolg, dit is wel allemaal niet goed voor de werksfeer.
 
V. , weet je nog diegene waar ik lange tijd mee heb gechat, heeft me een mailtje gestuurd waarin hij zegt dat hij me al weken zoekt op de chats, en me niet vindt. Hij vraagt me woensdagavond toch nog eens te komen chatten, want hij mist me, schrijft hij.
Ik mis hem ook, maar ik ben zo bang dat deze vriendschap weer zal verkeerd aflopen, daarom ben ik ook opgehouden met chatten met hem. Misschien heeft hij toch wel recht op een verklaring, maar ik ben zo bang voor mezelf, telkens weer krijg ik het voor mekaar om mijn eigen in moeilijkheden te brengen.
Ik zie wel, woensdag is nog lang,tijd brengt misschien raad.

Eindelijk wat tijd om mijn blogje eens aan te vullen.
De laatste dagen wat druk gehad, nu zoontje terug is in het land.
Vandaag een toffe dag gehad op de werkvloer. De chef was er niet, en dan is het relax werken.
Is er eventjes tijd om wat te praten met de klanten, zonder dat je bang moet zijn voor commentaar.
Het begon deze morgen al goed, de eerste telefoon kwam van R., dag schatje - was zijn openingszin, ik wist direct dat hij het was. Deed me toch wel goed hem nog eens te horen. We hebben wat bijgepraat (eigenlijk mag ik dit niet meer doen van de chef, sociaal leven moet ik buiten mijn werkuren houden), maar het deed me deugd het toch te doen, en waarom zou ik er dan mee ophouden. Gewoon een vriendelijk woord van een oude collega, moet toch even kunnen vind ik. Het leven is al zo kort.
De eerste klant vandaag, was een landbouwer die een nieuw rijbewijs BV wilde. Het was een heel grappig iemand, begon daar direct moppen te tappen, tranen hebben we gelachen, mijn altijd serieuse collega kon zelfs ook meelachen.
De derde klant kwam voor de stempelcontrole, als die buiten ging zij ze dat ik een engel was. Het was toen nog maar 9u30 en al zoveel complimentjes, ik was er mijn kluts van kwijt.
Eigenlijk krijg je soms van de mensen heel veel vriendschap, en dan ben je blij dat je werk wordt gewaardeerd.
Sommige dagen zijn dan rot, krijg je niks dan zeuren aan je bureau, en dan denk je soms, nu stop ik ermee, iedereen de pot op.
Maar vandaag was het dus een geluksdag, misschien zat het zonnetje er wel voor iets tussen.
Voelde me prima vandaag en heb dan ook gebeld naar W.,
maar die zat in de auto met zijn echtgenote richting Vilvoorde, was moeilijk praten zo, dus dat bijpraten zal voor een andere keer zijn.
Ook gebeld naar R., was een tof fijn telefoontje, kan er nu weer voor enkele dagen tegen.
Eigenlijk doe ik toch wel veel telefoontjes als ik het zo zie, grapje......
Heb ook nog gewerkt hoor, mijn hoopje is trouwens vandaag heel veel gezakt, je ziet laat je werknemers wat vrijheid, en zij zijn vele betere werkers.

amaai wat een zondag, eentje om gewoon de hele dag onder de wol te blijven liggen.
Storm, regen, donker.
Dus ik heb vandaag echt niet veel gedaan, gewoon geluierd.
Ook eventje mijn internetvrienden een mailtje gestuurd.
Ik had de hele week geen tijd gehad, dus nu heb ik de schade ingehaald.
Ik heb ook eventjes uit nieuwsgierigheid wezen kijken naar het serie nummer van sunshine van de chat, lijkt me een leuk mens.
Ik heb woensdag toch weeral gechat,kan het me blijkbaar toch niet laten.
En nu ga ik naar flikken kijken.
 
 

Marian thx voor je toffe reacties en het medeleven.
Het is fijn te weten dat er nog toffe mensen in de wereld bestaan met het hart op de juiste plaats.
 
Zoontje is terug in het land, en moeder is weeral helemaal moeder.
Hiernaast heb ik al enkele foto's geplakt van hun reis.

vrijdagavond het weekend kan beginnen.
zoontje is sinds gisteren terug in het land, ben blij.
Autralie is wat tegengevallen, heeeeeeel duur en slecht eten.
Het binnenland ook heel stoffig en de afstanden tussen twee steden veel te groot.
 
Heb vandaag op het werk een belletje aan mijn deur gekregen, zo eentje van binnen/wachten/bezet.
Ook een muurtelefoon gekregen om als er iemand belt aan de voordeur wanneer het gemeentehuis is gesloten de mensen toch nog te kunnen helpen als het iets dringend betreft.
Deze namiddag was er al iemand aan de bel, ik hallo hallo, iemand murmelde wat terug. Ik verstond er niks van.
Dan maar opgestaan, en aan de deur gaan kijken wie er stond. Een jongenman, van zo een 25 jaar, een oosteuropees type stond daar met twee zakken vol boodschappen van de spar.
Ik vroeg hem wat hij moest hebben, hij murmelde iets in zijn taal en dan in het engels home. Ik vroeg hem of hij engels of frans verstond, engels zei hij. Ik vroeg hem dan in mijn beste engels, niet simpel want raar ik ga altijd over in het frans, ik weet echt niet hoe dat komt.
Hij begreep me niet, en zei steeds home. Ik vroeg hem heb jij geen huis misschien. Dan knikte hij.
Ineens duwde hij mij een kaart in de handen, daar stond brussel op met een metrostation en vandaar uit de weg aangeduid naar onze gemeente, ons ocmw,
en het telefoonnummer van ons ocmw. Hij toonde me dat ik dat nummer moest draaien. Wat ik dan ook deed, en C. kwam aan de lijn. Ik vertelde haar het voorval, en ze zei, ik sta hier wel klaar om naar huis te gaan, maar kom toch maar af.
Ik met de onbekende jongen naar het ocmw, daar zei hij telkens weer home. Jamaar zei C. ik heb je deze morgen toch naar het tehuis gedaan.
Maar ineens wist ik het, de jongen was wezen boodschappen doen en was zijn weg kwijt geraakt.
Onze gemeente is heel uitgestrekt, en die jongen had zijn opvangcentrum niet meer terug gevonden.
C. heeft hem dan met haar auto gevoerd naar het tehuis.
Eigenlijk toch allemaal zielig, ze zetten de mensen af in brussel met een klein plannetje, en dan moeten ze het maar zien te vinden, zonder geld en de taal niet machtig. Allemaal toch raar hoe die hier allemaal in belgie geraken.
 
Morgen ga ik naar de musical 'zo mooi, zo blond' met mijn best vriendin. Ik hoop dat het meevalt. We gaan onder ons beidjes Antwerpen onveilig maken :)
 

Vandaag een dagje verlof genomen. Moest even naar de kapper voor een check up.
Deze morgen dus niet uitgeslapen, want anders zit er veel te veel volk bij de kapper, en dat vind ik niet zo fijn.
Boterhammetje met chocoladekorreltjes binnengewerkt, en dan richting dieren voor de morgen voedering. Ik weet niet wat er scheelde maar de kippen -rare kip en koekoek- deden zo raar, altijd maar hard kakkelen, en dat van zo vroeg in de morgen, is niet normaal. Dus ik met mijn kommetje graantjes richting kiekenhok, schrok ik me daar, marie onze derde kip lag stikke dood in het hok. Gewoon van haar stok gevallen en dood. Ik was er effen niet goed van, gisteren liepen ze nog alle drie kiplekker te wezen, en nu is marie dood.
Zo gaat dat in deze wereld, vandaag ben je er nog en morgen niet meer.
Rare kip en koekoek hebben een hele tijd zitten roepen op marie, en daarna hebben de hele dag stilletjes in een hoekje van de wei zitten treuren.
Raar toch dat kippen ook treuren, maar ja ze trokken dan ook al drie jaar met mekaar op.
Deze avond heeft het nogal wat geduurd eer ze terug in het kippenhok durfde binnen te gaan.
 
De kapper heeft me een nieuw kleurtje aangezet. Hij heeft in mijn blonde haren enkele streepjes licht rode haren gekleurd. Is wel tof, geeft een apart zicht.
 

Vandaag niet zo veel bijzonders gedaan, de hele dag strafregisters zitten in orde brengen. Nog een drietal te gaan het ik heb mijn achterstal ingehaald. Geeft een fijn gevoel.
De ruzie met de chef is na de tussenkomst van de burgemeester bijgelegd, tja bijgelegd; gewoon; ik probeer er het beste van te maken, maar mijn vertrouwen is helemaal verdwenen.
 
Deze namiddag een vergadering gehad met de dienst milieu en de dienst openbare werken, ik was er voor de dienst verkeer. Wat ze nog allemaal gaan uitvoeren in onze piepkleine gemeente, je houdt het niet voor mogelijk.
Volgend jaar mag er niks van sproeistoffen worden gebruikt door de gemeentediensten. Is natuurlijk een utopie, hoe gaan ze al dat ontkruid op de wegen, op de kerkhoven... in bedwang houden.
Ze gaan een verbrandingsmachine gebruiken, naar het schijnt is dat het nieuwe het van het. Maar zo een machientje kost 15000 euro, voor een kleine gemeente geen kleine kost. De werkleider zag het niet zo zitten, kon ik inkomen, dat is gewoon niet te doen, je kan toch moeilijk de gemeentearbeiders al het ontkruid laten wieden zoals in de goeie oude tijd.
Natuurlijk de dienst milieu was er helemaal voor te vinden, deze dienst moest het trouwens laten opnemen in hun beleidsplan, anders zijn ze hun subsidies kwijt.
 
 

hoi
dagboekje, de week zit erop, het weekend komt eraan. Ben ik blij voor, ben echt aan rust toe na zo een bewogen, en vele vergaderingen week. Ik vind dat vergaderen echt niet leuk meer, maar ja, na al die poespas met de chef kan ik dit niet zomaar afbouwen.
 
Waar ik wel al drie weken probeer van af te blijven is het chatten met V.
Niet dat ik het niet leuk vond, nee vond het reuze leuk met hem, een beetje te leuk, daarom ben ik gestopt.
Wil weer niet in hetzelfde straatje terecht komen zoals met J., heb trouwens zijn reactie toen nog altijd niet verteerd.
Dus probeer ik van het chatten af te blijven, komt toch niks anders dan miserie van. Spijtig V., ik vond je zo lief en tof, had je graag als vriendje gehouden, maar ik ben gewoon bang mijn hart weer te verliezen, en dat wil ik gewoon niet meer meemaken.
Dus liever veilig spelen en gewoon stilletjes uit je leven verdwijnen, sorry knul. Ik mis je wel.

Zondagavond, zit weer bij mijn dagboekje.
Wow wat was het prachtig vrijdagavond, wat heb ik genoten van Nekka Nacht.
Eerst meer dan een uur in de file gestaan, maar het was het allemaal waard. Ik heb echt genoten, had het ook nodig, want in de morgen was het alweer mis met de chef.
Maar kom ik heb me kalm gehouden, had toch maar een half dagje te gaan. In de namiddag de trein genomen naar Kortrijk, richting zus.
Op het perron stond een collega van zus mij op te wachten met een bord, met als opschrift "burgemeester van ...".
Was heeeeeeel grappig, hij had gedurende de week gevraagd of ik ambities had om burgemeester te worden, en ik had al grappen gezegd ja. Vandaar had hij samen met mijn zus dit bedacht.
Jongens wat een zicht, zo tussen al dat volk op het perron stond hij daar dan met die plakkaat. Ik was wel wat verlegen bij zoveel belangstelling.
Ik heb nog altijd binnenpretjes als ik eraan denk.
Vanuit Kortrijk vertrokken richting Antwerpen, en via de files toch daar geraakt.
Boudewijn De Groot is nog steeds mijn groot idool.
Hij is wel heeeeeeeel oud geworden, maar zingen en gitaar spelen kan hij nog steeds als de beste.
Stef Bos kreeg de zaal met zijn "nog een laatste glas wodka" helemaal wild.
Sarah Bettens was heel mooi, met het liedje mijn kind was de zaal muisstil, geeft een apart gevoel, zo een groot sportpaleis met duizenden mensen, in het donker met hier en daar kleine lichtjes die meedeinen op de muziek, en alles stil, alleen sarah en de gitaar van Frank Boeyen, prachtig was het.
Marco Borsato was er natuurlijk voor de vrouwen, mijn zus werd er helemaal wild van, en zij niet alleen.
De zaal was helemaal vol ambiance, er werd heel hard meegezongen, en de lichtjes deinden op en neer.
Wij hadden allemaal een lichtje gekregen bij aankomst, en daarmee konden we dan zwaaien.
Mijn lichtje was helemaal plat op het laatste van de show, en mijn stem helemaal gees van het vele meezingen.
Het was gewoon een prachtige avond, is er eentje om in mijn mooie herinnering doos te steken, en te koesteren.

Een maand geleden verdween een vrouw uit onze gemeente.
Zomaar verdwenen, 50 jaar, een tandarts. Wel raar dat een mens zomaar kan verdwijnen. Een zoekactie leverde niks op.
Een oproep in de krant ook al niet.
Vandaag een oproep gekregen van de recherche, ik moest de gegevens van de familie van de betrokkene opzoeken, vooral de overleden broer. Ik vind dat wel plezant werken, voelde me weeral zoals vroeger bij de flikjes, diende dat toen nogal veel te doen, mensen hun gegevens opzoeken, ben daar dan ook al een kei in geworden. Voor dit feit ben ik zelfs in de oude archieven moeten gaan neuzen. Heb alle gegevens gevonden, was echt fier op mezelf. Zo heeft een mens nog eens plezier in zijn werk, na al die dagen van miserie mocht dat wel eens.
Ben toch benieuwd waar die vrouw uithangt.
Toch wel raar dat iemand zomaar weggaat zonder iemand te verwittigen. Misschien wel een zelfmoord, ook al wijst niks in die richting.
Dagboekje ik hou je op de hoogte hoor.
Morgenavond ga ik naar nekkanacht, ga mezelf eens uitleven, heb ik wel nodig om alles van de voorbije weken eens weg te spoelen.

hoi dagboekje
 
ben weer helemaal de oude. Heb voor mezelf uitgemaakt dat ik mijn eigen ga blijven, chef of geen chef, ik doe gewoon mijn ding, ik kan niet functioneren als ik niet sociaal mag zijn, als ik telkens mijn woorden moet inslikken, nooit geen grapje meer mag vertellen tegen onze bevolking wanneer ze langs komen op de gemeente. Nee zo wil ik niet werken, ik wil gewoon de mensen zo goed mogelijk helpen, zodat ze met een goed gevoel buiten gaan.
Niet zo ambtenaarachtig doen zoals nu blijkbaar in is, de mensen het lastig maken, hun geld uit hun zakken halen. Nee ik wil ze gewoon helpen door de moeilijke papierenwinkel die de overheid is geworden.
En als dat niet kan, wel dan hoeft het voor mij niet meer, dat ze me dan maar buiten zetten.
 
Deze morgen was het fel druk, de begrafenisondernemers stonden in de rij te wachten tot het hun beurt was om hun aangifte te doen. Het lijkt dat pietje de dood dit weekend nogal wat werk had verricht.
Toch wel wat, die begrafenisondernemers, zijn altijd goed gezind, en staan altijd klaar om grapjes te vertellen.
De dood moet toch niet zo erg zijn, als mensen die er dagelijks meebezig zich zo goed in hun vel voelen.
 
De rijbewijsaanvragen zijn wat stil gevallen, kon ik eindelijk mijn woonstveranderingen klaarmaken. Er lagen er nog bij van juni, krijg wel wat schaamrood hierbij. Maar kom er zijn brusselse gemeenten die nog achter zitten van in januari, dus moet ik me niet zo erg schamen. Maar ik ga toch proberen om in de toekomst wat beter alles op tijd af te werken. Allez als de schepen weer niet afkomt met zijn dringende verkeerszaken.
 
Zoontje zit op dit ogenblik in Ayers Rock. Schijnt een beroemde steen te zijn in centraal Australie
 

hey dagboekje
Weekend is al weer voorbij, als je zaterdagdienst hebt gehad dan lijkt het geen weekend.
 
Zoontje heeft deze morgen gebeld vanuit Australie. Het deed me goed. Hij zit nu in Alice Springs, ergens in het midden van Australie. Hij vertelde dat ze gisteren met een ballon over het oerwoud zijn gevlogen, viel niet zo mee volgens hem, er was niets te zien dan bomen en nog bomen.
 
Hun ontbijt gisteren was fruitsap met champagne, wel raar, heel raar vond ik dat. Wel heel erg snob, dat ben ik van zoontje niet gewoon, hij is de eenvoud zelve.
Het middagmaal bestond uit kangeroe, het was lekker, zag eruit als een biefstuk hier, met wel een klein beetje een andere smaak.
Ik ben wel benieuwd naar de foto's, maar ik kan ze hier nog niet laten zien want S. stuurt niks door. 
 
 

eindelijk vrijdag, nog een zaterdagmorgen te gaan en we kunnen aan het weekend beginnen. Hopelijk krijg ik morgen niet te veel moeilijke klanten over de vloer.
Ik heb al ondervonden dat ik als ik zaterdagdienst heb, er heel veel moeilijke mensen komen.
 
Ik kom weer een beetje op mijn positieven.
Marian hierbij dank voor de blogknuffel. Het doet me goed dat er toch mensen zijn die me steunen.
 
Ik heb op het syndicaat volledig gelijk gekregen, de baas heeft geen poot om op te staan. Ik was natuurlijk blij dat ik gelijk kreeg, maar toch, mijn vertrouwen is weg, en dat zal niet zo vlug terug komen, toch spijtig dat de collega's zo reageren, terwijl ze de hele dag staan zagen dat het zo niet verder kan, dat de stress te hoog is. Wel ik heb mijn lesje wel geleerd, ga in het vervolg tweemaal nadenken voor ik nog zal tegenpruttelen.
 
 

dagboekje, morgen moet ik richting syndicaat. Ik hou daar echt niet van, maar ik verplicht mijn eigen het te doen, ik moet niet op mijn kop laten zitten, ik moet opkomen voor mezelf, jaren heb ik me in een hoekje laten drukken, wel nu ga ik terug vechten we zullen wel zien waar we terecht komen.
Al twee telefoontjes gekregen uit Australie van zoontje, het is daar stikke heet. Weet je een autostrade bestaat daar  uit één betonstrook op en eentje af. Moet zalig zijn kunnen rijden zonder in de file te staan. Ruimte ruimte..................
dat missen we toch in dit kleine overbevolkte land.
Weet je ik sta elke morgen in dit kleine boerendorp een kwartier in de file. Je houdt het niet voor mogelijk, en toch is het zo.
 

hey dagboekje, wat een triestige dagen, eerst zoontje vertrokken richting Australie, moest weeral wennen aan het idee dat ik hem zes weken niet zal zien. Ik gun hem zijn leven wel, maar een moeder blijft een moeder.
Of het niet genoeg was, ruzie gekregen verleden week met de baas, en dat heeft wel een hele lange staart gekregen.
Daar is het einde nog niet van gezien. Ik ga trouwens volgende week dinsdag richting syndicaat, om te vernemen wat mijn rechten zijn, zover is het al gekomen dagboekje.
 
En mijn vertrouwen in de mensheid heeft bij dit voorval weeral een goede deuk gekregen. Een eerlijk mens, met het hart op de tong, wordt in deze tijden niet meer gewaardeerd.
Je moet kunnen liegen, gat likken dan ben je de goeie, of je je werk goed doet daar houden ze geen rekening mee, meelopen met de kudde moet je doen, en mekkeren samen met de baas, liefst zonder na te denken. En dan die stomme politiek nog in de ambtenaarij, je houdt als buitenstaander niet voor mogenlijk. Nu stop ik maar dagboekje, ik moet nog werken aan mijn verdediging op de nota van de baas. Want ze heeft alles op papier gezet, zodat ze er later op terug kan vallen, een heleboel leugens dan nog wel, en dat zou ik moeten tekenen, nimmer nooit.

Hoi dagboekje, wat een dag, vandaag afscheid genomen van zoontje, morgen vertrekt hij voor 6 weken Australie. Zoontje gaat daar samen met zijn vriendin en een vriend rondtrekken in een transporter.
Deze morgen al vroeg wakker geworden, heel de nacht gedraaid en gewoeld, altijd zag ik de grootste rampen gebeuren met zoontje daar in Australie.
Deze morgen dan ook een dogmatil genomen, zodat ik verdoofd het afscheid aankon. Ik weet dagboekje dit lijkt jou zeker wel overdreven, maar ik ben zo een gevoelig iemand.
Ben blij dat ik mijn gezaag hier kwijt kan, en als ik foto's binnenkrijg van Australie zal ik die zeker in mijn blogje.
Eigenlijk ben ik toch wel wat trots op zoontje

Vandaag weer terug naar het werk. Maar twee dagen weggeweest en er ligt weeral een stapelwerk te wachten, de vorige hoop is nog niet opgekuist. Dus mijn hoopje wordt alsmaar hoger.
 
Was heel nieuwsgierig naar het verhaal over het deken en de schoenen. Wel er lag geen lijk in het deken, maar wel een vrouw, een drugverslaafde vreemdeling die papieren bij zich had dat ze het land binnen de vier dagen moest verlaten. Zij had de nacht doorgebracht in een deken gerold liggend tegen de muur van de boerderij. Wat een tijden, en dan vraag je je eigen af, hoe komt zo een vrouw hier in dit heeeeeeel landelijke dorp. In de stad zijn de mensen deze toestanden gewoon, maar hier op de buiten zie je zulke toestanden niet. Dat de boerin van de boerderij nogal geschrokken is, kan ik met voorstellen. Je gaat in de morgen je kind naar de school brengen en bij het verlaten van je voordeur ligt daar een pak in een deken gerold met twee schoenen bij. Iedereen zou denken dat het een lijk is.
Dit lijk leefde dus nog.
 
Nu ga ik maar slapen, want ik ben helemaal opgebrand, wat een dag, en wat een ruzie met de chef. Dan zegt een mens eens zijn mening. Ik denk dat deze dag nog een staartje krijgt, we zullen wel zien, na een goede nachtrust komt er soms raad.

Vandaag een dagje verlof genomen.
Deze morgen dus gedacht van lekkerlang uit te slapen, maar dat is niet gelukt. Ik word gewekt door het gerinkel van de telefoon, heel bizar, zo gewekt worden door de telefoon, je weet de eerste moment niet goed wat je overkomt.
Dus ik uit mijn warme bedje, richting telefoon met blote voetjes over de koude vloer.
'Hallo'
Het is een vrouwenstem aan de andere kant. Het is Nicole, iemand vanuit enkele straten verder. Ze klinkt heel zenuwachtig. Ze vertelt me dat er deze morgen aan haar boerderijmuur een groot iets in een dekengerold ligt, met ernaast een paar sportschoenen, dit moet er deze nacht gedropt zijn, want gisteravond lag er nog niks, vertelt ze. Ik ben direct goed wakker, zeg haar, dat ik niet meer bij de politie werk en dat ze beter naar het politiebureau kan bellen. Maar ze wil het niet, vraagt dat ik zelf zou bellen, ik schrijf haar gegevens op, zoals ik vroeger deed toen ik nog bij de politie werkte. Het doet me wel wat, het was toch zo een toffe job, maar ja de politiehervorming heeft er een eind aangemaakt, vroeger komt niet terug dus ik moet er maar het beste van maken dat ik voor de gemeente gekozen heb.
Ik gebeld naar de oude collega's, had geluk het was A.. aan het onthaal, mijn verhaal gedaan, hij ging onmiddelijk een ploeg sturen.
Was me toch nogal een wakker worden, heb de hele dag moeten denken aan het voorval. Zou er een lijk ingezeten hebben, mijn verbeelding slaat wel soms wat op hol, heb niks gehoord op de nieuwsberichten, dus dat zal het wel niet zijn geweest. Maar toch, een raar voorval. Moet mijn nieuwsgierigheid nog bedwingen tot woensdag, want morgen heb ik nog een dagje verlof. Ben toch benieuwd wat het geweest is.

Eventjes nog, omdat ik zo van nostalgie hou ga ik mijn berichtjes versieren met een beroemdheid uit de oude doos.

Blij dat deze week achter de rug is. Was zo druk op het werk, heb vandaag wel 20 rijbewijzen gemaakt, en zeker 30 in het centraal bestand gezet. Mijn rijbewijzen waren altijd mijn kindjes, maar nu te veel is te veel, ik kan er geen meer zien.
 
Vandaag een mail gekregen van J. Wat is dat toch met mannen, kan je nu echt geen vrienden zijn met een man. Zodra er een beetje een band ontstaat beginnen de problemen, ik weet echt niet hoe dat komt. Meisjes die dit lezen, kunnen me misschien goede raad geven, of me eens vertellen hoe het hun lukt om vriendschap te hebben met een man.
 
 

hey dagboekje hier ben ik dan, eerst en vooral thx marian, voor de fijne hulp, nu kan ik tenminste mijn lettertype kiezen, beetje bij beetje leer ik het toch mijn blogje aan te passen aan mijn smaak.
 
moe moe moe, ben helemaal uitgeteld, gisteravond mij te hard ingespannen om mijn collega's aerobic/step te volgen, alles doet pijn aan mij. Mijn buikspieren zijn helemaal stijf en pijnlijk, oei wat een mens lijden wil om toch maar een goed figuur te houden.
 
Vandaag toch even kunnen chatten met V., niet zolang hij wilde naar de voetbal kijken.
 
Ook even gedacht dat het vandaag een jaar geleden is dat ik W. ontmoette. Dikwijls denk ik nog aan hem, het was een fijne tijd. Soms denk ik, nu bel ik hem gewoon op, en vraag hoe het met hem gaat, zit dan met de hoorn al in mijn hand, maar durf de nummer niet te draaien, bang om gekwestst te worden, bang om de oude wond open te trekken.
En toch ooit doe ik het, alleen moet ik het niet meer te lang uitstellen, want misschien is hij me dan helemaal vergeten.